Wonen in de provincie Groningen: kom er maar eens weg..

Toen ik in 2011 in Stad kwam wonen was dat met maar één idee: dit is een tussenstop. Een tussenstop vanuit de omgeving Zwolle op een route richting het westen van ons land. Studeren doe je maar tijdelijk, en in het Groningse Ommeland zou sprake zijn van krimp.

Inmiddels woon ik alweer jaren in Winschoten. Ik heb geleerd dat wonen in de provincie Groningen betekent dat je er maar moeilijk weer wegkomt. Al zou je willen, Groningen houdt je tegen. Onze provincie heeft zoveel te bieden dat het wat mij betreft haast onmogelijk is (weer) weg te komen van de plek die velen van ons hier bindt.

Groningen, met z’n eindeloze groene vlaktes. Dorpen gevuld met initiatief, waar het bruist. Stadjes met winkelcentra die soms voelen als tijden van vroeger, maar die gewoon hun dagelijkse diensten aan de Groningers verlenen. Dorpen vol kunstzinnige types. Buurtschappen die de schouders eronder zetten als een voorziening verdwijnt: niks dichte buurtsuper, niks gesloten buslijn. Maar ook dorpen vol mensen met gekrenkte trots.

En al die dorpen, stadjes, en ook de Stad zijn een herberg voor mensen die op zoek zijn naar een zinnige invulling van het bestaan. Die zich inzetten voor de buurman, die samen medicijnen regelen voor de hele straat, die samen het groen onderhouden of die samen gewoon gelukkig willen zijn. Mensen die het beste er van maken, die niet mopperen, die er voor gaan.

De tussenstop die Groningen ooit was is voor mij (en mijn gezin) voorlopig een definitief station. Net als voor velen van jullie. Gewoon, omdat je weet, dat als je in de provincie Groningen woont, je maar moeilijk (weer) wegkomt!