In de rubriek “Omzien noar elkoar” doen we verslag van de interviews die we hebben afgenomen bij de aangesloten zorginitiatieven van het Netwerk Zorgzame Dorpen Groningen.

Noaberschap Bierum

Bierum, 16 februari 2026

In dorpshuis Baaiermerstee in Bierum staat de koffie klaar. Er wordt gelachen, maar ook serieus gesproken. “Zonder dit gebouw waren we al die ontmoetingen kwijt geweest,” zegt Simone, terwijl ze om zich heen wijst. Het dorpshuis is hier de huiskamer van het dorp.

Op 16 februari schoof Marian namens Netwerk Zorgzame Dorpen Groningen aan bij de drijvende kracht achter Noaberschap Bierum. Hoe staat het zorgzame dorp ervoor? Wat gaat goed en waar schuurt het wellicht?

Al snel wordt duidelijk: in Bierum geen grote woorden, maar gewoon dóen.

Een dorpshuis als hart van het dorp

Na de sluiting van de Woon,- zorgcentrum Luingaborg en de basisschool viel er een groot gat in het dorp. Het nieuwe dorpshuis bracht de ontmoeting terug.

Hier wordt maandelijks samen gegeten met bijna veertig dorpsgenoten. Hier wordt gedart, vergaderd en bijgepraat. Op zaterdag haal je er een patatje. Het is een plek voor iedereen: jong en oud lopen binnen. Het dorpshuis zorgt voor verbinding en houdt het dorp levendig.

De zorgtelefoon: rustiger, maar onmisbaar

Noaberschap Bierum ontstond in oktober 2017, na de sluiting van Luingaborg. Doel was om ouderen langer en prettiger in het dorp te laten wonen. Een van de eerste initiatieven was de zorgtelefoon en die is er nog steeds.

Achttien dames dragen de telefoon om de beurt. Soms blijft het stil, soms komt er een praktische hulpvraag binnen: een lamp ophangen, hulp bij een televisie of computer. Dan wordt er een vrijwilliger ingeschakeld.

De zorgtelefoon fungeert daarnaast als centraal aanmeldpunt voor de maandelijkse “samen eten”-maaltijden. Dat zorgt voor continuïteit en overzicht.

Het is rustiger geworden dan in de beginjaren. Veel ouderen voor wie de telefoon bedoeld was, zijn inmiddels overleden of verhuisd. Tegelijkertijd verjongt het dorp. Jonge gezinnen blijven graag in Bierum wonen vanwege de sfeer en activiteiten.

Misschien verandert de organisatie van de zorgtelefoon in de toekomst, bijvoorbeeld met een kleiner team. Maar de behoefte aan onderlinge verbinding en bereikbaarheid blijft.

Schouders eronder

Voor 55-plussers worden maandelijks activiteiten georganiseerd: lunchen bij een tuincentrum, koersbal, informatieve bijeenkomsten. Vrijwilligers zetten zich in met een duidelijke mentaliteit: schouders eronder.

Vrijwilligers werven gebeurt persoonlijk. Geen algemene oproepen, maar aanbellen en in gesprek gaan. Uitleggen dat het niet altijd om een wekelijkse verplichting gaat. Eén keer per jaar helpen kan al waardevol zijn.

Jongeren krijgen ruimte voor hun eigen ideeën, zoals disco’s of darttoernooien. De oudere generatie laat daarin bewust los. Vertrouwen is belangrijk.

Waar het schuurt

Tegenover de energie in het dorp staat een systeemwereld die soms wringt. De bureaucratie rond subsidies kost veel tijd en energie. Voor relatief kleine bedragen moeten uitgebreide plannen en verantwoordingen worden ingediend.
“Ik word daar zo moe van,” klinkt het eerlijk. “Ik steek mijn energie liever in de mensen hier.” Wat gemist wordt, is structurele erkenning van wat het dorp al heeft opgebouwd. Minder formulieren, meer vertrouwen. Het enthousiasme in het dorp is er nog steeds, maar de administratieve druk wordt als zwaar ervaren. De lijnen met de professionals zijn kort. Niet altijd erg zichtbaar aanwezig maar mocht het nodig zijn dan worden ze gevonden.

Blik op de toekomst

Continuïteit is een belangrijk aandachtspunt. Simone wil over enkele jaren een stap terugdoen en hoopt dat een jongere generatie de bestuursverantwoordelijkheid overneemt. Nieuwe ideeën zijn er ook. Zo wordt gedacht aan een Repair Café. De aanpak is kenmerkend voor Bierum: klein beginnen, kijken of er behoefte is en gebruikmaken van kennis uit het dorp zelf.

Gewoon met elkaar

Misschien wordt het team van de zorgtelefoon kleiner. Misschien veranderen rollen. Maar de basis blijft.

Er is een nummer dat je kunt bellen.
Er is een dorpshuis waar mensen samenkomen.
Er zijn vrijwilligers die aanbellen als dat nodig is.

In Bierum is omzien noar elkoar geen project, maar dagelijkse praktijk. Zo houden ze de leefbaarheid in eigen hand. Gewoon. Met elkaar.